| İZMİR |
| | | TARİHİ |
| Eski
İzmir kenti, körfezin kuzeydoğusun-da yer alan bir yarımadacık üzerine kurulmuştur.
Günümüzde Bayraklı yakınında “Tepekule” adını taşıyan eski İzmir höyüğünde, ilk
yerleşim M.Ö. 3. binden başlar. Önceleri ufak bir yerleşme olan deniz kenarındaki
bu höyük, M.Ö. 2. binde ilk çekirdek etrafında biraz daha büyüyüp gelişmiştir.
M.Ö. 2. bin yerleşmesinin Hititlerle ilişkili olduğu kazılardan anlaşılmaktadır.
M.Ö. 10. yüzyılda, Bayraklı’nın kerpiç duvarlı ve düz damlı evleriyle, bugünkü
Orta Anadolu köylerinden farkı yoktur. M.Ö. 600’de Lydia, M.Ö. 5. ve 4. |
|
| | |
yüzyıllarda Pers egemenliğinde
olan şehir, M.Ö. 334’de Büyük İskender tarafından alınmış, bu tarihlerden sonra
Kadifekale’nin yer aldığı dağın eteklerinde gelişmeye ve büyük bir şehir durumuna
gelmeye başlamıştır. Roma İmparatorluğu döneminde, M.S. 178 yılındaki yer sarsıntısında
büyük hasar gören şehir, yeniden kurulmuş ve onarılmıştır. Bu dönemde büyük bir
ticaret merkezi haline gelmiştir. Bizans İmparatorluğu zamanında Hıristiyanlığın
yayıldığı dönemde ve sonrasında önemli bir piskoposluk merkezi olmuş, M.S. 5.-6.
yüzyıllarda gelişme göstermiş, ancak 7. yüzyıldaki Arap akınlarından sonraki yıllarda
ise eski önemini kaybetmiştir. 1320 yılında Aydınoğlu Gazi Umur tarafından alınan
şehir, 1402–1415 yılları arasında Aydınoğulları Beyliği’nin başkenti olmuş ve
1415 yılında I. Mehmet Çelebi tarafından Osmanlı topraklarına katılmıştır. |
|